Lewe menu


Right menu

Szukaj


Temat na maj

Ocena: 0 
Ilość ocen: 0 
 Ilość wyświetleń: 9618 
Komentarzy: 0 
ID: 11303 
Węzeł: 9542 
Portret

Maj, rozpoczęcie sezonu szczupakowego i ponowne dyskusje o „ wyższości ” spinningu nad żywcówką. Nie mam zamiaru ciągnąć tego bezsensownego sporu – uważam, że zamiast zakazywać żywcówki, lepiej propagować metodę spinningową i pokazywać jej możliwości – bo spinning, przy całej obfitości i rozmaitości sztucznych przynęt, z pewnością jest bardziej łowną metodą.

Nie będę próbował w króciutkim artykule opisać wszystkich tych możliwości – wszystkiego na temat spinningu nie dałoby się spisać nawet w pokaźnej książce. Tych książek jest zresztą sporo - wymienię trzy: „Wędkarstwo spinningowe” Jacka Kolendowicza, „Wędkarstwo rzeczne , spinning” Marka Szymańskiego czy „Łowienie na przynęty sztuczne” Dicka Sternberga – to książki poświęcone tylko metodzie spinningowej. Więcej czytelnicy znajdą w monografiach dotyczących połowu ryb drapieżnych i w licznych artykułach. I nadal to będą tylko podstawowe wiadomości na ten temat.

Nie będę więc nawet próbował zmieścić w krótkim artykule nawet tej podstawowej wiedzy. Napiszę tylko trochę o samych przynętach, próbując je jakoś choćby z grubsza scharakteryzować. Ten tekst może się przyda młodszym wędkarzom, którzy czasem pytają na Forum RO jaka przynęta będzie najskuteczniejsza do połowu szczupaków. Tą krótką charakterystyką postaram się nie tyle na to pytanie odpowiedzieć – bo wybór najskuteczniejszej przynęty zależy i od łowiska, i od warunków – ile ułatwić ten wybór.

Zacznę od tej najstarszej, nieco zapomnianej, ale nadal skutecznej przynęty spinningowej na szczupaki: błystki wahadłowej. Przynęta prosta – wypukło-wklęsły kawałek blachy o kształcie owalnym, taka spłaszczona łyżka, która pod wpływem ruchu w wodzie pięknie kołysze się na boki. Jaka jest wahadłówka, każdy widzi, dokładnie opisywać nie trzeba. Trochę więc o jej skuteczności.

Błystka wahadłowa wytwarza bardzo silną falę hydroakustyczną, a także silne refleksy świetlne. Jest więc nie tylko doskonale widoczna, działa również na linię boczną szczupaka i może wywabić go z roślinności. Swym ruchem może przypominać baraszkującą rybkę, czasem nawet może sprawiać wrażenie rybki większej niż jej autentyczne rozmiary.

Błystek wahadłowych – blach – jest wiele odmian. Różnią się kształtem, wielkością, masą, powierzchnią odbijającą światło. Jak je dobrać?

Na szczupaka nie ma zbyt dużej przynęty, jednak nawet te wielkie szczupaki atakują także przynęty małych rozmiarów. Większa błystka robi w wodzie więcej szumu, jest więc przez to bardziej widoczna. Prędzej zostanie dostrzeżona i albo wzbudzi odruch ataku, albo spłoszy. Zbyt duża na pewno nie będzie pasowała do niewielkiej rzeczki czy małego bajorka, na większej wodzie z powodzeniem można stosować nawet te największe błyszcze. Wybierając wielkość, trzeba także pamiętać o szczytówce (tzw. ciężar wyrzutowy) aby nie uszkodzić kija.

Głębokość na jakiej pracuje błystka zależy od jej masy i powierzchni. Im większa powierzchnia błystki, tym większa działa na nią siła unosząca wody. Cienkościenna błystka, nawet dużych rozmiarów, będzie więc pracowała płytko, podczas gdy nawet mała, lecz wykonana z grubszej blachy, zanurzy się głębiej. Oczywiście zależy to bardzo od sposobu prowadzenia błystki przez wędkarza. Na głębokość zanurzenia błystki wpływa też jej kształt. Wysmukłe zanurzają się głębiej niż szerokie, głębiej schodzą też błystki podgięte (typu alga).

Bardzo ważne są refleksy świetlne. Podczas słabego oświetlenia: ciemnego dnia czy mętnej wody, możemy stosować błystki polerowane na lusterko, jeżeli jednak oświetlenie jest zbyt silne, refleksy rozsiewane przez pracującą błystkę nie wyglądają naturalnie. Płoszą, zamiast wabić. Wtedy lepsze będą błystki polerowane na mat, srebrzone na mat (białe srebro), albo miedziano-srebrne czy mosiężno-srebrne, z nacięciami na powierzchni czy innym wzorkiem. Albo malowane na różne kolory – tu już musimy oddać się własnej wyobraźni i wyczuciu jaki kolor będzie do tej wody pasować. Zawsze warto zaopatrzyć błystkę wahadłową w czerwony ogonek.

Duże błystki zbrojone są czasem w dwie kotwice, najczęściej ta jedna wystarczy, aby nie była węższa niż szerokość błystki. Różnymi błystkami różnie się rzuca. Dalej i celniej lecą te grubościenne, o masie skupionej, szersze z lżejszej blachy gorzej, zwłaszcza kiedy się rzuca pod wiatr.

Błystka wahadłowa może zacząć pracować natychmiast po zanurzeniu w wodę albo na większej głębokości, jeżeli odliczymy czas jej opadania. Ważne, aby padała na wodę bez nadmiernego chlapnięcia – to można osiągnąć, jeżeli w odpowiednim momencie zamknie się kabłąk kołowrotka i uniesie szczytówkę. Lżejsze cienkościenne wahadłówki pracują nawet przy wolnym prowadzeniu. Błystka wahadłowa może pracować także w opadzie (szybować).

Duże wahadłówki to moja ulubiona szczupakowa przynęta na jeziora. Najczęściej typu gnom, alga, mors, wszystko numeracji 2 – 3). Przyjemnie prowadzić taką wahadłówkę wzdłuż spadu, przyjemnie czuć jej pulsującą pracę. Jeszcze przyjemniej, kiedy widać jak szybuje nad wodorostami. A kiedy grę błystki przerwie nagle gwałtowne, brutalne walnięcie, kiedy zobaczy się ten szczupakowy młyn w wodzie i poczuje żywy ciężar na końcu żyłki, to dopiero jest to, co tygrysy lubią najbardziej.

Obrotówki.
Przynęty mniejsze, wytwarzające bardzo silną falę hydroakustyczną, najsilniejszą ze wszystkich przynęt spinningowych, rozsiewające również migoczące refleksy świetlne. Obrotówka potrafi wywabić drapieżnika z ukrycia i bardziej prowokuje go do ataku niż wahadłówka. Jest jednak mniejsza i lżejsza niż duże wahadłówki. Dziś to ma mniejsze znaczenie, bo dzięki mocnym cienkim żyłkom i plecionkom można rzucać wystarczająco daleko nawet lekkimi przynętami.

Praca obrotówki zależy od kształtu jej skrzydełka i masy korpusu. Smukłe, wydłużone skrzydełko (typu long) wiruje bliżej korpusu niż szersze (typu aglia). Stwarza też w wodzie mniejszy opór. Zbyt silny opór może być przeszkodą w szybkim nurcie. Głębokość prowadzenia zależy od siły wody działającej na błystkę, jak również od masy korpusu. Także od rozłożenia tej masy. Najczęściej spotyka się błystki o jednakowym korpusie, czasem jednak masa jest skupiona przy końcu (typ Abu Droppen) albo z przodu (ołowiana główka). Stosuje się też czasem dodatkowe obciążenie.

Podobnie jak przy błystkach wahadłowych powierzchnia skrzydełka może być polerowana na lusterko, na mat (białe srebro), może być dwukolorowa (srebro-miedź, srebro-mosiądz) albo malowana w rozmaite kropki, kreski, ciapki i inne wzorki, co podczas wirowania daje bardzo ciekawe rezultaty.

Obrotówki pracują przy średnim prowadzeniu, doskonale pracują w nurcie. Dobrze wykonane będą wirowały także przy bardzo wolnym prowadzeniu (do tego lepsze są te z szerszym skrzydełkiem), a także przy prowadzeniu z nurtem rzeki. Zatrzymanie jednak ruchu błystki obrotowej (w wodzie stojącej) spowoduje, że skrzydełko przestanie wirować, co może spłoszyć podążającą za przynętą rybę. Obrotówka przestaje także pracować, kiedy potrąci o jakiś przedmiot lub kiedy jakiś wodorost zaczepi się na kotwiczce.

Opanowanie umiejętności wprawienia obrotówki w ruch natychmiast po jej zanurzeniu, wymaga wprawy. Jest to ważne, kiedy łowi się płytko. Na głębokiej wodzie przeciwnie, pozwala się obrotówce opaść na dno i startuje ją z dna. Obrotówki będą skuteczniejsze od wahadłówek wśród małych okien pomiędzy roślinnością. Padają na wodę ciszej i silnie działają na linię boczną schowanego w zielsku szczupaka.

Na szczupaka lepiej stosować większe obrotówki nr 3 – 4 choć zdarza się, że nawet ten duży szczupak pochwyci małą obrotówkę. Zbrojone są jedną kotwiczką.

Błystki – wahadłówki i obrotówki – wytwarzając silną falę hydroakustyczną, silniej więc wabią drapieżnika niż żywiec.
Jeżeli szczupak „jest na chodzie”, to przeciągnięcie błystki w pobliżu może spowodować natychmiastowy atak. Czasem, kiedy szczupak tkwi w zielsku, atak następuje po drugim przeciągnięciu. Tymczasem żywca szczupak musi wpierw dostrzec, zbliżyć się do niego, chyba, że podamy mu przynętę pod nos. Celny i cichy rzut pozwala również podać przynętę bardzo precyzyjnie, pod pysk drapieżnika.

Woblery.
Są wykonane z lekkiego materiału, tworzywa lub drewna i rozmaicie dociążone. Jedne pływają po powierzchni wody, inne opadają na dno, jeszcze inne unoszą się swobodnie w toni. Głębokość ich zanurzenia, a także ich praca, zależy od kształtu i powierzchni steru. Zwykle te z długim sterem, niezbyt mocno odgiętym od osi, schodzą głęboko, a te, ze sterem mocniej odgiętym, zanurzają się płycej. Akcja woblera zależy od kształtu steru a także od kształtu i długości korpusu. Może taki wobler chodzić zakosami, może kolebać się, może drgać, może wić się w wodzie. Częstotliwość tych drgań i ich amplituda też jest różna. Wobler więc wytwarza silną falę hydroakustyczną, na ogół słabszą jednak niż podobnych rozmiarów obrotówka. Wyglądem wobler bardzo przypomina rybkę, dużo bardziej niż błystki. Do tego dochodzi cała rozmaitość barw – można więc doskonale imitować żywe przynęty.

Woblery możemy stosować z powodzeniem w toni, na wodach głębokich, a także na bardzo płytkich z zarośniętym dnem, gdyż kiedy przestaniemy zwijać żyłkę, wobler wynurza się (woblery pływające).

Szczególnie przydatne są woblery w rzekach. Jak żadną inną przynętę można wykorzystać je do wprowadzenia pod nawis, pod gałęzie. Wykorzystuje się tu nurt rzeki. Wobler, jak żadna inna przynęta, nadaje się też do „postawienia w nurcie”, można więc nim „grać” w jednym miejscu dowolnie długo, podciągać i znów cofać, i wabić drapieżnika w jednym miejscu bez ponownego zarzucania i przeciągania przynęty. Tylko niektóre błystki obrotowe i bardzo nieliczne wahadłowe można postawić w nurcie i to nie w każdym miejscu. Woblera można też spławić z nurtem na odległość znacznie większą niż odległość rzutu.

Rozmiary woblerów są mocno zróżnicowane, od półcentymetrowych miniaturek po ponad dwudziestocentymetrowe. Zbrojone są zwykle w dwie kotwiczki, czasem w jedną, umieszczoną na końcu lub w połowie (ta nie tłumi pracy woblera). Na szczupaki lepsze będą te średnie i duże.

Przynęty miękkie.
Jest ich przeogromna rozmaitość i, jak żadne inne przynęty spinningowe, nie imitują tak doskonale rozmaitych przynęt naturalnych; larw, płazów, ryb, robaków, pijawek czy całkiem fantazyjnych stworów. Ogromna jest także obfitość kolorystyczna, można więc zawsze dopasować coś do koloru wody i do oświetlenia. Możliwości są wielkie.

Na szczupaki najczęściej stosowane są twistery, rippery (kopytka) i imitacje żabek. Wszystkie wymagają uzbrojenia w główkę jigową z haczykiem. Pracę mają oszczędną, wytwarzają daleko słabszą falę hydroakustyczną niż błystki czy woblery, ale bardzo możliwe, że właśnie drgania przynęt gumowych są bardziej zbliżone do drgań naturalnych rybek - nie spłoszą więc i nie odstraszają drapieżników, które z jakiegoś powodu są bardziej nieufne.

Przynęty miękkie pracują natychmiast po zanurzeniu, pracują w nurcie rzeki i w opadzie, na wodzie stojącej. Dużo zależy od masy główki. Na wodę stojącą lub wolnopłynącą lepiej dać lżejsze główki (kilkugramowe), tak, aby przynęta nie opadała gwałtownie, lecz lekkim skosem do dna. Jej ogonek będzie wtedy pracował imitując rybkę czy jakąś apetyczną larwę. Oczywiście trzeba zamknąć kabłąk kołowrotka natychmiast po zanurzeniu przynęty albo na chwilę przed, aby przynęta opadała na naprężonej lince. Cięższe główki warto stosować na bardzo głębokiej wodzie, przede wszystkim w głębokich rzekach o silnym nurcie.

Przynętę miękką można przy odrobinie wprawy spławić z nurtem jak woblera. Będzie pracowała nawet kiedy zaprzestaniemy zwijania. Nawet kiedy przynęta opadnie na dno. Nawet, kiedy ją na tym dnie położymy. Nawet kiedy ją położymy na dnie i zaniechamy zwijania żyłki. Przynęty miękkie, jak żadne inne, nadają się więc także do łowienia w kontakcie z dnem, nadają się do kładzenia na dno, do skoków po dnie, do wzbijania chmurek mułku czy piasku. Bardziej jest to ważne przy połowach sandaczy niż szczupaków. Przynęty miękkie, jak żadne inne, najlepiej imitują pokarm naturalny, z powodzeniem mogą zastąpić żywca. Przynęty miękkie jak żadne inne nadają się do łowienia wśród roślinności, na płytkich akwenach, w oknach pomiędzy grążelami. Dobierając lekką główkę przedłużymy czas opadania – czyli czas prezentacji przynęty. Można znaleźć też przynęty opadające spiralnie. Jeszcze inną zaletą przynęt miękkich jest... ich miękkość. Drapieżnik po uchwyceniu czegoś takiego nie od razu orientuje się w oszustwie. Chwyta taką przynętę z ufnością, nie wypluwa jej natychmiast, lecz trzyma przez kilka chwil. Branie szczupaka nie jest więc takie gwałtowne jak na przynętę twardą, najczęściej nie czuje się samego brania, lecz dopiero ten pulsujący ciężąr ryby na końcu linki.

Wadą przynęt miękkich jest ich mniejsza trwałość, lecz ich niska cena to rekompensuje. Można je też łatwo zmieniać i na tę samą główkę z haczykiem zakładać przynęty o różnym kolorze.

Moje ulubione przynęty miękkie na szczupaki to kopytka albo gumowe żabki.

Jigi albo koguty,
to podobna trochę kategoria przynęt. Podobnie jak przynęty miękkie są zrobione na pojedynczym haczyku wtopionym w ołowianą główkę. Pracują jednak inaczej. Wytwarzają bardzo słabą falę hydroakustyczną, bardziej działają na wzrok drapieżnika. Akcja jiga zależy od umiejętność spinningisty, wymaga dobrej pracy szczytówką. Jig sam także pracuje, puszy się w wodzie, faluje. Wabi bardzo subtelnie. Czasem właśnie taka delikatna akcja sprowokuje nieufnego szczupaka. I żadna inna przynęta nie nadaje się tak dobrze do prowadzenia z nurtem jak jig.

Oczywiście praca przynęty bardzo zależy od umiejętności wędkarza, od prędkości nawijania żyłki, od nachylenia szczytówki, od wykonywanych nią ruchów. To już cała ogromna wiedza, którą najlepiej opanować poprzez osobiste próby nad wodą. Na koniec jeszcze dodam, że każdą przynętę przeznaczoną do połowu szczupaków koniecznie należy przymocować do przyponu metalowego, przynajmniej 20 cm lub nawet 30 długości. Szkoda ryb.

Powodzenia!

Dyskusje i recenzje

Schowaj teksty   
   

RSS 2.0 PDF
E-mail do moderatorów Wersja drukowalna - Sklep Wędkarski ŻBIK Pomoc Błędy


Reklamy KrokusHydroizolacja - Osuszanie bydynkówEtykiety samoprzylepneOsuszanie ścian - iniekcja krystalicznaOpen source ERP i CRM - OpenERP - obecnie nazywany OdooBlog o CMS